چه گویم ؟ چه گویم ز غم ها که دوش
من و آسمان هر دو ، شب داشتیم

به امید مردن به پای سحر
من و تیره شب ، جان به لب داشتیم

من و آسمان ، هر دو ، شب داشتیم
مرادل ، سیاه و ورا چهره تار

ورا دیده ی اختران ، سوی راه
مرا اختر دیدگان ،‌ اشکبار

شب تیره را دشت ، تاریک بود
 مرا تیرگی بود ، در جان خویش

من از دوری ماه بی مهر خود
شب از دوری مهر تابان خویش

شب تیره را روز روشن رسید
 مرا تیرگی همچنان باز ماند

کتاب شب تیره پایان گرفت
مراداستان در سر آغاز ماند

                                             سیمین بهبهانی 

  این شعر مال خودمه شعر اصلی مال نیماست که میزارم بعد از این شعر:
  تقدیم به یه دوست خوب که هیچ کس لیاقت پاکی ومحبتش رو نداره
  (برای تو که هر روزت جمعه است : م)


  تو را من چشم در راهم

      نه در آن دم که می گیرند در شاخ تلاجن سایه ها رنگ سیاهی

            از آن لحظه که در شرق جهان خورشید برخیزد

  در آن ظهری که هر کس سوی ماه مهربان خویش دارد شوق

      در آن تاریکی شبهای ظلمانی

               که هر عاشق به چشمان پر از احساس معشوقش نظر دوزد

  تو را من چشم در راهم

      نمیدانم تو را یادی ز من می آیدت یا نه

         که نیما خوب می گوید:

                            گرم یاد آوری یا نه من از یادت نمی کاهم

                                     تو را من چشم در راهم
                                     تو را من چشم در راهم


 اینم شعر نیما:

 ترا من چشم در راهم
 شباهنگام که می گیرند در شاخ " تلاجن" سایه ها رنگ سیاهی
 وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم
 ترا من چشم در راهم.

 شباهنگام.در آندم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند
 در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام
 گرم یاد آوری یا نه
 من از یادت نمی کاهم
 ترا من چشم در راهم

سلام جماعت اینتر نتی

دوباره دلم گرفت اومدم باز از خودم بنویسمم مجبور نیستین بخونین

(آره با تو ام هستم میدونم سر میزنی اگه خوندی باید نظرتو بهم بگی)

تا حالا شده به خاطر اشتباهت مهم ترین چیز زندگیتو از دست بدی؟

گاهی وقتا یه جمله آدمی که خیلی عزیزه رو ازت میگیره ...

اما خوب بازی سرنوشت دست ما نیست هیچ وقت هیچ چیز اونطوری نمیشه که ما میخوایم

همیشه یه جای کار می لنگه

روزه بدی بود از صبح تا شب مشکل به این حرفه قدیمیا رسیدم که میگن:سپلشت آیدو زن زایدو مهمان عزیز آید(مال داهات خودمونه شاید نشنیده باشین آخه ما مال داهاتیم چرا میخندی؟)  

آخرسر زنگید منم طبق معمول گیر دادم که تا حالا کجا بودیو چرا دیر به دیر میزنگی و چرا اون روز ول کردی رفتی...(یا بهونه میگیرم یا غر میزنم یا نصیحت می کنم)

یه چیزی گفت منم یه چیز خیلی بد تر گفتمو......تموم همه چیز تموم......

شاید دنبال بهونه بود نمیدونم

شاید از خداش بود بازم نمیدونم

هر چی هست خیالش راحته که به خاطر حرف من بوده اما منم خیالم راحته؟؟

بابا به خدا همه سعیمو کردم که کسی ازم دلگیر نباشه

FORGIVE MEپس  

یه دوست خوب می گفت آدم کسی رو که باهاش خندیده ممکن فراموش کنه اما کسی رو که باهاش گریه کرده فراموش نمی کنه افشینم مرسی که دو شب منو تحمل کردی هیچ وقت این دو شبی که باهم گریه کردیم فراموش نمی کنم